polish youth

Deklaracja ideowa | Hymn młodych | Historia | Statut
Młodzież Wszechpolska

Początki Młodzieży Wszechpolskiej sięgają 1922 roku. Wtedy to, w dniach 25-26 marca, przedstawiciele kół Narodowego Związku Młodzieży Akademickiej (NZMA) powołali do życia nową organizację o nazwie Młodzież Wszechpolska Związek Akademicki. Jak wspominał Włodzimierz Żychowicz, działacz Młodzieży Wszechpolskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach trzydziestych: Młodzież Wszechpolską tworzyli kombatanci walk o polski Lwów z Ukraińcami oraz z bolszewizmem w 1920 roku. Stąd ich ciągła gotowość do twardej i niekiedy bezpośredniej walki na terenach krajowych uczelni o wpływy w młodym pokoleniu.

Ta ciągła twardość charakterów i gotowość do walki działaczy Młodzieży Wszechpolskiej w służbie Bogu i Polsce wzięła się z uprzedniej pracy formacyjnej w szeregach organizacji, które zakładali i prowadzili działacze założonego w 1886 roku Związku Młodzieży Polskiej Zet. W szeregach Zetu znaleźli się i przewodzili mu późniejsi przywódcy i ideolodzy Ruchu Narodowego: Roman Dmowski i Zygmunt Balicki. Do najważniejszych celów Zetu należało przede wszystkim dążenie do odbudowy zjednoczonego i niepodległego Państwa Polskiego poprzez budzenie sił narodowych we wszystkich warstwach Narodu, umacnianie wiary we własne siły i przeciwstawianie się wpływom klasowym socjalistycznym (rewolucyjnym). Po przejściu ideowej szkoły Zetu, jego działacze zakładali podobne kółka samokształceniowo wychowawcze we wszystkich trzech zaborach. Narodowych organizacji młodzieżowych na przełomie XIX i XX stulecia powstało kilkanaście. Najważniejsze z nich to: w zaborze niemieckim (Poznańskie, Pomorze i Śląsk) Czerwona róża i Tetezet (Towarzystwo Tomasza Zanna), których członkowie czytywali lwowskie pisma narodowe: Przegląd Wszechpolski, oraz Tekę dla młodzieży gimnazjalnej. Podstawowymi lekturami stawały się prace Romana Dmowskiego, Myśli nowoczesnego Polaka, Niemcy, Rosja i kwestia Polska, Upadek myśli konserwatywnej w Polsce i inne. Z początkiem XX stulecia na terenie Królestwa Polskiego powstały nowe organizacje wychowawcze - tzw. Iks (X), Pet (Przyszłość) i Związek im. J. Kilińskiego. Iks składał się z najlepszych uczniów szkół gimnazjalnych. Organizacja Pet miała objąć trzy zabory, ale w niemieckim istniała już Czerwona Róża. Z kolei Związek im J. Kilińskiego swą formację skierował na warszawską młodzież rzemieślniczą i robotniczą. Podnoszono u niej wiedzę z geografii, historii i języka polskiego. Wszyscy działacze, których obejmowali swoją pracą Zetowcy byli zobowiązani do pogłębiania swej wiedzy poprzez lekturę wspomnianej Teki, oraz pism Dmowskiego i Popławskiego.

Jednym z najważniejszych osiągnięć Zetu w okresie przed I wojną światową była zwycięska walka o spolszczenie szkolnictwa w zaborze rosyjskim, którą wspierało Towarzystwo Oświaty Narodowej. Ostatecznie w czerwcu 1905 roku rosyjski Komitet Ministrów ze­zwolił na kształcenie w szkołach prywatnych w języku polskim.

Po zajęciu Warszawy przez Niemców w 1915 roku w warszawskim środowisku akademickim uformowały się narodowe koła studentów, bliskie ideologii i polityce prowadzonej przez Romana Dmowskiego. Były to koła: im. Mochnackiego na Uniwersytecie, im. Szczepanowskiego na Politechnice, oraz im. Zamoyskiego w Wyższej Szkole Rolniczej. To one połączyły się we wspomniany Narodowy Związek Młodzieży Akademickiej w 1918 roku, który po zakończeniu wszelkich działań wojennych odrodzonej Rzeczypospolitej postanowił zmienić nazwę i rozpocząć nową, długą i ostatecznie zwycięską batalię o polską młodzież akademicką.

Na marcowym Zjeździe Założycielskim Młodzieży Wszechpolskiej w 1922 roku, Prezesem Honorowym MW wybrano Romana Dmowskiego, który pozostał dla kolejnych pokoleń Wszechpolaków jednym z największych autorytetów moralnych. Pierwszą Radę Naczelną MW stanowili: jako prezes Jan Rembieliński, J. W. Chwalewik, J. Rabski, J. Bąkowski, jako wiceprezes W. Łącki, H. Rossman, E. Gajowczyk, H. Niewodniczański (późniejszy wybitny fizyk jądrowy), K. Hrabyk, Z. Stahl, J. Zdzitowiecki i kilku innych, którzy reprezentowali wszystkie ówczesne ośrodki akademickie Polski.

Obok pracy na uczelniach, Młodzież Wszechpolska brała aktywny udział w pracy społecznej oraz politycznej, inicjowanej w latach dwudziestych przez Ruch Narodowy (Związek Ludowo Narodowy). Tak było podczas udanej akcji łamistrajkowej, kiedy to środowiska komunistyczne nie podjęły pracy w zakładach przemysłowych i użyteczności publicznej w Poznaniu, oraz w Krakowie podczas strajku drukarzy w 1922 roku. Wszechpolacy wraz grupą koroprantów zorganizowali Stowarzyszenie Samopomocy Społecznej, w ramach którego pomagano mieszkańcom w dojeździe do pracy, czy otrzymaniu codziennej gazety. Nie była obca młodzieży narodowej walka przedwyborcza. Na jesieni 1922 roku, MW pomagała w kampanii Bloku Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodu. Młodzi akademicy brali udział w przedwyborczych wiecach, w rozklejaniu wyborczych plakatów i ulotek. Także w grudniu tegoż roku, młodzież narodowa protestowała przeciwko wyborowi na urząd prezydenta RP masona Gabriela Narutowicza. Liczne demonstracje Wszechpolaków przeciwko Narutowiczowi, zostały później zinterpretowane przez lewicowych historyków jako nagonka na Narutowicza, która skończyła się jego śmiercią. Ten osąd i zrzucanie winy za jego śmierć na Ruch Narodowy jest całkowicie bezpodstawne, niesłuszne i niesprawiedliwe.

Zjazd Założycielski MW przyjął Deklarację Ideową, w której odniesiono się do spraw zarówno istotnych dla ogółu młodzieży akademickiej, jak i spraw odrodzonego Państwa. W Deklaracji domagano się szybkiej asymilacji mniejszości słowiańskich, pozostałych w Kraju Niemców wzywano do lojalności wobec Państwa Polskiego. Na uczelniach młodzież narodowa postulowała oddzielenie studentów Żydów od studentów Polaków, oraz wprowadzenie zasady numerus clausus dla studentów żydowskich. Zasada ta polegała na tym, by liczebność studentów żydowskich była proporcjonalna do odsetka ludności żydowskiej. Ten postulat zyskał duże poparcie na forum ówczesnego polskiego parlamentu. Ta, jak i podobne inicjatywy akademików z MW, były zwróceniem uwagi szerokiej opinii publicznej na trudności polskiej młodzieży robotniczej i chłopskiej z dostaniem się na studia wyższe. Wytyczając kierunek pracy formacyjnej, Młodzież Wszechpolska zapowiadała walkę z poglądami kosmopolitycznymi i klasowymi, co oznaczało walkę z młodzieżowym ruchem socjalistycznym i komunistycznym.

W pierwszej fazie swojej działalności, MW była wspierana przez licznie powstające w tym czasie korporacje akademickie. Od pierwszego Zjazdu Związku Polskich Korporacji Akademickich (ZPKA) w kwietniu 1921 roku, widoczna była bliskość ide­owa z NZMA, później z MW. Wielu Wszechpolaków było członkami korporacji. Również spory wpływ mieli działacze MW na prace Bratnich Pomocy. Młodzież Wszechpolska kontynuowała pracę formacyjną wśród młodzieży robotniczej i rzemieślniczej w ramach specjalnie utworzonej komórki nazwanej Zjednoczona Młodzież Wszechpolska. Było to nawiązanie do podobnej pracy sprzed lat prowadzonej przez działaczy Zetu. Każdy z Wszechpolaków wyjeżdżający na wakacje miał obowiązek organizować w duchu idei narodowej młodzież chłopską, zakładać na prowincji koła MW, Sokoła i Straży Narodowej. W początkowym okresie działalności organizacja akademicka MW rozwijała się dynamicznie. W początkach 1922 roku liczyła trzystu członków. Silne struktury istniały w Warszawie, Lwowie, Wilnie, Krakowie i Poznaniu. Rozpoczął się długi marsz Wszechpolaków w zdobywaniu rzesz młodych akademików dla idei narodowej, idei wiernej służby Bogu i Polsce.

Młodzież Wszechpolska od początku swej działalności zdecydowanie odrzucała pogląd, jakoby młodzi Polacy, akademicy nie powinni się zajmować polityką. II Zjazd MW, który odbył się w Poznaniu od 22 do 24 kwietnia 1923 roku, przyjął rezolucję, w której aktywność polityczną młodego pokolenia Polaków uznał za rzecz naturalną. Właśnie MW miała politycznym poczynaniom młodzieży nadawać odpowiednią linię i formę. Organizacja stawała się coraz bardziej zwarta i jednolita. Wszechpolacy byli obecni w kołach naukowych, Akademickich Związkach Sportowych (AZS), Bratniakach. W 1924 roku, do MW przystąpiła Niezależna Młodzież Narodowa działająca w Warszawie, Lwowie i Wilnie, na czele której stał Kazimierz Gluziński. Od II Zjazdu rozpoczęto organizowanie MW także na terenie gimnazjalnym. Utworzono szereg kół prowincjonalnych m.in. w Nowym Sączu, Bielsku Białej, Tarnowie i Przemyślu. Włączano się do akcji politycznych ZLNu. W październiku i listopadzie 1923 roku, MW ponownie wespół z monarchistami, korporantami i stowarzyszeniem Odrodzenie, podjęła pracę za strajkujących. W Poznaniu utworzono Akademicki Komitet Obrony, organizowano wiece popierające politykę rządów narodowo ludowych.

III Zjazd MW odbył się w Warszawie w listopadzie 1925 roku. Potwierdzono na nim wierność idei narodowej z wyszczególnieniem roli Wiary Katolickiej i Kościoła w życiu Narodu. Młodzi narodowcy podkreślili przodujące i naczelne miejsce Kościoła Katolickiego w wychowaniu i nauce. Zwrócili uwagę na rolę rodziny w Narodzie oraz Armii jako elementu bezpieczeństwa, tężyzny i siły. Wszechpolacy domagali się usuwania ze studiów tych studentów, którym udowodniono działalność komunistyczną. Komunizm i socjalizm uznano za czynniki antypaństwowe i niebezpieczne, stąd takie zdecydowane stanowisko MW. W trakcie Zjazdu zmienił się prezes MW; Jana Rembielińskiego zastąpił Janusz Rabski.

Ogromny wpływ na bieg wydarzeń w Ruchu Narodowym MW pokazała w 1926 roku. Jeszcze w trakcie zamachu majowego dokonanego przez Piłsudskiego, młodzi akademicy czynnie stanęli w obronie prawowitej władzy. Organizowano akademickie drużyny gotowe do wzięcia udziału w obronie rządu Witosa. Po zaprowadzeniu już rządów sanacyjnych, przedstawiciele MW przyjeżdżali do posiadłości Romana Dmowskiego do Chludowa w Wielkopolsce, by prosić go o przejęcie inicjatywy i dokonanie zmian w Ruchu Narodowym. Dmowski wypytywał ich, jaką siłą dysponują, jak wyglądają struktury organizacyjne i jak młodzi widzą przeprowadzenie reformy Ruchu Narodowego. Długie rozmowy, różne koncepcje zakończyły się powołaniem do życia w Poznaniu 4 grudnia 1926 roku Obozu Wielkiej Polski (OWP). Młodzież Wszechpolska z entuzjazmem przyjęła powstanie nowe organizacji narodowej i przejęcia w niej przywództwa przez R. Dmowskiego. Sama oddała na potrzeby Ruchu Młodych OWP swoje struktury akademickie. Rozpoczęto rozwijanie i powiększanie struktur.

Na kolejnym, grudniowym Zjeździe MW (1928), wybrano nowego prezesa organizacji, którym został Jan Mosdorf. Młodzież Wszechpolska po sześciu latach działalności potwierdziła swoje ogromne wpływy na polskich uczelniach. Nowy prezes nakłaniał wszystkich działaczy do ciągłego udziału w pracach kół naukowych, prowincjonalnych, pogłębiania wiedzy wojskowej, wchodzenia do narodowych związków zawodowych. W okresie od 1928 do 1932 roku MW inicjowała szereg spektakularnych akcji na uczelniach i poza nimi. We Lwowie na przełomie października i listopada 1928 roku, doszło do sprofanowania przez Ukraińców pomników polskich w rocznicę zajęcia przez nich Lwowa. Młodzi narodowcy czynnie wystąpili przeciwko ukraińskim wybrykom. Powołany przez nich Komitet Akademicki domagał się rozwiązania szeregu stowarzyszeń ukraińskich na uczelni lwowskiej. Od 1928 roku, Wszechpolacy pomagali w walce wyborczej nowo powstałemu Stronnictwu Narodowemu i Obozowi Wielkiej Polski. Dwa lata później powołano Akademicki Narodowy Komitet Wyborczy, który wzywał do głosowania na listy Narodowego Komitetu Wyborczego. Po skończonych studiach działacze MW w zdecydowanej większości wstępowali w szeregi Stronnictwa Narodowego, podejmując poważniejsze akcje polityczne.

W 1932 roku MW zyskała nowego prezesa, Jerzego Kurcjusza. Przyjęto także nową Deklarację Ideową. Jeszcze wyraźniej ukazywała ona sztandarową walkę o Wielką Polskę, w której dominację zdobędą Polacy, a w życiu publicznym wpływy odzyska etyka katolicka i nauka społeczna Kościoła. Na nauce Kościoła planowano oprzeć gospodarkę narodową Państwa i prawo cywilne. Bardzo istotnym wydarzeniem w latach trzydziestych w Polsce, w którym Młodzież Wszechpolska odegrała naczelną rolę były Jasnogórskie Śluby Młodzieży Akademickiej złożone 24 maja 1936 roku. Jej kulminacyjnym punktem były Ślubowania Jasnogórskie, w których polscy akademicy ślubowali bronić Wiary i według niej rządzić się w swym życiu osobistym i społecznym. Mówcą ślubowań był student lwowskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza, działacz MW Witold Nowosad. Proklamowano utworzenie z Polski Katolickiego Państwa Narodu Polskiego, Państwa Narodowego, silnego i wolnego od obcych wpływów.

Tuż przed agresją Niemiec na Polskę przed 1939 rokiem, Wszechpolacy licznie odprowadzili w ostatniej drodze swego Prezesa Honorowego Romana Dmowskiego, zmarłego 2 stycznia w Drozdowie koło Łomży. Pogrzeb Dmowskiego okazał się największą manifestacją uliczną Drugiej Rzeczypospolitej. Pochowano go w rodzinnym grobowcu na warszawskim Bródnie. Do dzisiaj na grób Dmowskiego w zimowe poranki tuż po Nowym Roku przybywają następne pokolenia MW.

Nie sposób nie wspomnieć o licznych tytułach prasowych wychodzących od MW. Jako pierwszy ukazywał się w Warszawie Głos Akademicki, potem w Poznaniu Akademik, który przerodził się w pismo Awangarda. Kolejnym oficjalnym tytułem MW był Akademik Polski, który ostatecznie przekształcił się w tygodnik Wszechpolak, który od 1937 roku ukazuje się do dzisiaj.

Wybuch II wojny światowej sprawił, że młodzież narodowa skupiona w MW przystąpiła do obrony Ojczyzny. Następnie setki działaczy MW znalazła się w szeregach Narodowej Organizacji Wojskowej i Narodowych Sił Zbrojnych. Na nowo zorganizowana forma MW pojawiła się dopiero w połowie lutego 1944 roku, kiedy to powołano do życia Chorągiew Warszawską Młodzieży Wszechpolskiej, na czele której stanął Tadeusz Łabędzki, będący także redaktorem naczelnym reaktywowanego w trakcie okupacji Wszechpolaka. Pracę w organizacji podzielono na kilkuosobowe sekcje. Po zakończeniu wojny Ruch Narodowy nie wyszedł z ukrycia i nie mógł rozpocząć na nowo pracy formacyjno polityczno kulturalnej. Większość przywódców Stronnictwa Narodowego i Młodzieży Wszechpolskiej jeśli nie zginęła bezpośrednio w walce z Niemcami, to została przez nich bestialsko zamordowana (publiczne ścięcia głowy), spora liczba narodowców pozostała na emigracji w Anglii, Stanach Zjednoczonych czy Kanadzie. Tuż po wojnie terror komunistyczny prowadzony przez Urząd Bezpieczeństwa (UB) likwidował kolejnych przywódców Ruchu Narodowego. W lochach UB oddali swe życie m.in. Tadeusz Łabędzki zamęczony na śmierć przez Adama Humera, także Lech Haydukiewicz, Jan Morawiec, a ze starszych działaczy Włodzimierz Marszewski i Adam Doboszyński. Ich mordercy - Berman, Światło, Michnik, Różański, Wolińska, czy Fejgin, jako komuniści pochodzenia żydowskiego wyrównywali swoje rachunki krzywd doznane rzekomo w okresie międzywojennym. Największy obóz ideowo polityczny Polski został zlikwidowany przez Niemców w czasie wojny i zaraz po niej przez komunistów. Naród Polski stracił po 1945 roku swoje najlepsze elity, pewne, doskonale uformowane, wierne Bogu, Polsce i nauce Kościoła. Kolejne pokolenia Polaków na powrót Młodzieży Wszechpolskiej musiały czekać do grudnia 1989 roku, kiedy to Wszechpolacy na nowo rozpoczęli krzewienie Idei Narodowej.

Reaktywowanie Młodzieży Wszechpolskiej poprzedziło kilka sygnałów w podziemnym rynku wydawniczym. Jeszcze w grudniu 1988 roku, w Poznaniu pojawiło się pismo Młodzież Wszechpolska, w którym autorzy opublikowali przedruki klasyki myśli narodowej m.in. Myśli nowoczesnego Polaka, Kościół, Naród i Państwo R. Dmowskiego i wiele innych. W styczniu roku 1989 ukazało się pismo przeznaczone dla uczniów szkół średnich - Gimnazjalista, które dochodzi do szkół województw: gorzowskiego, poznańskiego i kaliskiego. Gimnazjalistę wkrótce dostrzega lewicowy tygodnik Polityka, który przedrukowuje na swoich łamach niektóre fragmenty. Wszystkie powyższe inicjatywy wydawnicze były kierowane przez Romana Giertycha, wówczas studenta historii Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Był on w tym czasie członkiem Polskiego Związku Akademickiego (PZA), który bronił zachowania nauki wojskowości na wyższych uczelniach. Jednak już wtedy myślał on o reaktywowaniu MW. Od wakacji 1989 roku, Roman Giertych jeździł po Kraju w celu zakładania pierwszych komórek organizacyjnych MW. Wstępna praca organizacyjna została zamknięta z końcem 1989 roku.

Reaktywowania Młodzieży Wszechpolskiej dokonano w Poznaniu, na Zjeździe Założycielskim 2 grudnia 1989 roku. Po uroczystej Mszy Świętej delegaci na Zjazd zebrali się w Collegium Novum poznańskiego Uniwersytetu.

Delegaci reprezentowali województwa: poznańskie, krakowskie, warszawskie, białostockie, konińskie, łódzkie, gdańskie, kaliskie, wrocławskie, bydgoskie. Spotkanie rozpoczęło odczytanie listu od wiceprezesa MW w latach 1930 31 mecenasa Jacka Nikischa. Główny referat wygłosił Roman Giertych, w którym podkreślił ponad klasowy charakter nazwy organizacji, mówił o szkodzie jaką przyniosła nieobecność środowisk narodowych przez ostatnie dekady PRL, by zakończyć swoje wystąpienie nakreśleniem celów jakie postawi sobie Młodzież Wszechpolska w najbliższych miesiącach i latach. Zaliczył do nich: stworzenie form organizacyjnych dla młodzieży narodowej w całym Kraju, działalność w szkołach średnich, praca wychowawcza w szkołach przez kolportaż prasy i książek narodowych, powołanie ogólnopolskiego pisma dla młodzieży, współpraca z PZA na terenach wyższych uczelni. Pierwszym prezesem Rady Naczelnej Młodzieży Wszechpolskiej po 1945 roku wybrano Romana Giertycha. Po spotkaniu przyjęto Deklarację Ideową i oświadczenie MW. W oświadczeniu napisano m.in.: ...Pragniemy nawiązywać do tradycji przedwojennej organizacji o tej samej nazwie jak i Ruchu Narodowego, a zwłaszcza dorobku myśli politycznej Romana Dmowskiego.... Ponadto przyjęto cztery podstawowe zasady programowe: 1. W moralności: Etyka katolicka obowiązuje w życiu prywatnym i publicznym. 2. W gospodarce: Oparcie gospodarki Polski na powszechnej własności prywatnej oraz powstrzymywanie wykupu przez obcy kapitał majątku narodowego. 3. W polityce wewnętrznej: Polska powinna być rządzona przez Polaków zgodnie ze sprawdzonymi piastowskimi tradycjami zakorzenionymi w cywilizacji łacińskiej i w Kościele Rzymsko Katolickim. Odcinamy się od wszelkich tradycji lewicowych. 4. W polityce zagranicznej: Przeciwstawiamy się stale obecnemu i wciąż aktualnemu zagrożeniu ze strony Niemiec. Te zasady programowe z czasem rozwinięte i uzupełniane obowiązują rzesze Wszechpolaków do dzisiaj, i będą obowiązywać następne pokolenia. Na koniec poznańskiego Zjazdu odśpiewano Rotę. Roman Giertych był prezesem MW do 1994 roku, by od tamtej chwili zostać Prezesem Honorowym Młodzieży Wszechpolskiej.

Po 1989 roku struktury MW zaczęły się rozrastać. Koła organizacji zaczęły pojawiać się w coraz to większej części Polski, ukazywały się ulotki i plakaty informujące o reaktywowaniu MW w Olsztynie, Białymstoku, Krakowie. Organizację można było dostrzec w mediach. MW współorganizowała Kongres Prawicy Polskiej w maju 1990 roku, także dużą manifestację w Poznaniu w marcu tegoż roku pod hasłem Nie sprzedawać Polski Niemcom!, pikiety i marsze w obronie życia poczętego. Reaktywowano wydawanie Wszechpolaka. W 1991 roku na VI Światowym Dniu Młodzieży z Ojcem Świętym Janem Pawłem II w Częstochowie Wszechpolacy mieli własny obóz, w którym nocowało ponad trzystu młodych pielgrzymów. Nigdy działaczy MW nie zabraknie w pieszych pielgrzymkach na Jasną Górę.

W dniach 30, 31 maja 1992 roku w Poznaniu zorganizowano Światowy Zjazd Młodzieży Wszechpolskiej z okazji siedemdziesięciolecia istnienia organizacji. W trakcie konferencji wygłoszono kilka referatów poświęconych zagadnieniom Kościoła, Narodu i Państwa, których autorami byli m.in. prof. Maciej Giertych, prof. Stanisław Borkacki, Roman Giertych, mecenas Leon Mirecki, Anna Podhorodecka z Londynu, wiceprezes Polskiej Macierzy Szkolnej, poseł Marek Jurek i wielu innych. Kronika pamiątkowa MW jest zapełniona dziesiątkami wpisów od dostojnych gości Zjazdu. Rok później MW organizuje w Olsztynie Kongres Młodzieży Prawicowej. Sekretarzem Kongresu został Stanisław Kryściński, ówczesny redaktor naczelny Wszechpolaka. Udział w nim wzięło kilku prelegentów m.in. prof. Maciej Giertych.

W 1994 roku Roman Giertych wydał książkę pt. Kontrrewolucja młodych, która odcisnęła olbrzymie piętno na dzisiejszym pokoleniu młodzieży narodowej. Praca prezesa MW przypomniała i utrwaliła ideowe zasady postępowania młodzieży narodowej, zawiera także program rządów narodowych (naprawa gospodarki, polityka zagraniczna i wewnętrzna), program budowy niezależnej siatki kolportażu prasy i książek i wiele innych cennych wskazówek. Sześć lat później R. Giertych wydał kolejną książkę Lot Orła, która w sposób porywający wskazuje drogę młodym pokoleniom Polaków w XXI wiek. 100 dni Rządu Narodowego jako jeden z rozdziałów książki jest cenną receptą na załatwienie palących spraw Polski doby dzisiejszej. Autor Lotu Orła nie pozwala zapomnieć czym dla młodego Polaka jest wierność i służba Bogu, Kościołowi, Polsce, Rodzinie i samemu sobie. Z całą pewnością obie książki Romana Giertycha zawierają program wszechpolski na XXI wiek!

Młodzież Wszechpolska od 1989 roku nie unikała pracy politycznej, choć naczelnym jej zadaniem była i jest praca formacyjna nowych działaczy. Wielokrotnie Wszechpolacy pomagali w dotychczasowych kampaniach wyborczych Stronnictwu Narodowemu. W 1997 roku MW wzięła udział w kampanii parlamentarnej Bloku dla Polski, gdzie występowano, aby sprzeciwić się tworzącej się jeszcze przed wyborami koalicji AWS Unia Wolności. Z ostatnich ogólnopolskich akcji, spory rozgłos MW uzyskała poprzez akcję antypornograficzną wspartą przez Radio Maryja, pikiety prokuratur w wielu miastach Polski w obronie ojca Tadeusza Rydzyka, założyciela i dyrektora Radia Maryja, oraz częste sprzeciwy wobec Unii Europejskiej i nielegalnego wykupu polskiej ziemi i zakładów pracy przez Niemców. Jednak właściwa praca Młodzieży Wszechpolskiej toczy się w zaciszu własnych lokali organizacyjnych, podczas regularnych prelekcji tematycznych, wykładów ideowo polityczno historycznych, czy też spotkań na obozach letnio zimowych. Raz do roku Wszechpolacy spotykają się na specjalnie dla nich organizowanych rekolekcjach. Ukazuje się kwartalnik Wszechpolak, wraz z serią wydawniczą Biblioteka Wszechpolaka mającą na swoim koncie już dwie dziesiątki ciekawych tytułów książkowych. Pod koniec XX stulecia Młodzież Wszechpolska czynnie zaangażowała się w ostateczne zjednoczenie Ruchu Narodowego, do którego doszło 19 kwietnia 1999 roku w Warszawie. W wyniku zjednoczenia powstało jedno Stronnictwo Narodowe.

Nie sposób nie wspomnieć o wkładzie Młodzieży Wszechpolskiej w ostatni sukces wyborczy Ligi Polskich Rodzin. Od samego początku Wszechpolacy współtworzyli LPR, w pocie czoła pracowali w trakcie kampanii wyborczej, sami startowali z list LPR. Ciężka praca przyniosła efekty: Prezes Honorowy Młodzieży Wszechpolskiej kol. Roman Giertych został posłem na Sejm RP a Liga stała się znaczącą siłą parlamentarną. Dziś Wszechpolacy pomagają w trudnej pracy parlamentarnej posłom LPR. Kol. Roman Giertych jest niezwykle aktywnym, docenianym nawet przez nieprzychylne media posłem i liderem Ligi Polskich Rodzin.

W trzecim tysiącleciu Młodzież Wszechpolska posiada zorganizowane struktury we wszystkich dużych miastach Polski, także w wielu gminach i powiatach. Swoją dawną pozycję MW odzyskuje także na krajowych uczelniach wyższych. Z szeregów MW wyszły już zastępy działaczy, którzy są w stanie wziąć na siebie odpowiedzialność za sprawy Państwa Polskiego, którzy politykę rozumieją jako służbę, a nie sposób na ustawienie się w życiu! Jednym z haseł Młodzieży Wszechpolskiej brzmi: Przez zwycięstwo w sobie, do zwycięstwa w Narodzie. Polska oczekuje na zmiany. Nie dokonają tego skorumpowane i skompromitowane elity okrągłostołowe. Polskę silną i wielką mogą odbudować jedynie kadry Młodzieży Wszechpolskiej. Dokonają tego dzięki cierpliwości w odbudowywaniu struktur i szerokich kadr, oraz niezłomności w myśleniu i działaniu.

Maciej Twaróg